Моментот кога докторите ми го дијагностицираа дијабетесот, беше навистина голем шок за мене. Се сеќавам дека еден од првите впечатоци беше моето неразбирање што точно ми се случува. Онака сосема површно само подразбирав дека не можам да јадам слатки и дека морам да се боцкам секој ден со инсулин. Тоа беше главната причина поради која што во тој момент јас се почнав да се разликувам од другите луѓе.
За помалку од една година откако ми беше откриен дијабетесот, моите дотогашни перцепции кон многу нешта во животот почнаа да се менува. Можеби најсуштинска беше онаа за животот со дијабетесот.
Имено, наредното лето, со моето семејство заминавме на одмор во Грција. Едно попладне, додека се шлапкав во плиткото, еден постар човек седна покрај мене. На прв поглед изгледаше дека се е во ред со него. После некое време, забележав дека нешто не е во ред со неговата десна нога. Одеднаш, тој ја извади својата протеза, по што забележав дека му недостасува половина од ногата. Веднаш ги погледнав моите нозе, па повторно ја погледнав неговата десна нога. Во тој момент, јас на глас кажав дека јас имам две нозе и лесно можам да одам, трчам, скокам. Тоа беше моментот кога сфатив дека дијабетисот не е толку страшен како што мислев дека е. Дека со одговорен, смел и отворен пред се личен пристап дијабетесот може да се држи под целосна контрола. Станав свесна дека во тој случај, со таквиот однос, навистина постојат многу други посериозни здравствени проблеми со кои се соочуваат луѓето.
о текот на годините низ постојаната самогрижа, односно самоконтрола, таа моја свесност за дијабетесот како состојба која што и немора или не е воопшто страшна доколку човек пристапи сериозно без потценување, без преценување, дисциплинирано и храбро се утврдуваше длабоко во мене како составен дел од карактерот. Ако имате редовна контрола на гликемијата во крвта, ако се следат сите признати и познати правила – здрава храна, физичка активност, правилна употреба на инсулините, особено кога станува збор за корекциите што треба да се направат, тогаш бесмислено е да се чувствува било каков хендикеп, просто – вие ќе имате нормален живот со огромен простор за среќа и радост како и кај секој друг човек. Ако малку подзастанеме, само за миг и помислиме дека во светот постојат луѓе со многу пострашни и посериозни здравствени состојби и проблеми за разлика од нашите, а сепак и покрај сите искушенија и предизвици, тие покажуваат многу сила, огромна волја и се борат за себе, тогаш дали навистина нас има нешто што не спречува исто така да се бориме за себе си. Се разбира дека нема. Ние мора да го сториме истото, да го прифатиме дијабетесот, да му ја посветиме должната грижа и да продолжиме да го живееме својот живот, уживајќи во секој момент што тој ни го нуди.А тоа мора да признаеме е најголемата среќа…
Извор: https://diabetesismylife.com/mk/the-moment-when-i-realized-that-diabetes-is-not-scary-at-all/